نظر علما درباره شیخ علی اکبر تهرانی

آنچه در این مقاله می‌خوانید [پنهان‌سازی]

⭐ نظر علما درباره شیخ علی اکبر تهرانی
⭐ جنگ که سال ۵۹ شروع شد،
⭐ من به دوستان گفتم:

تا مردانگی نداشته باشی (دین نداری)،

چون یه نفر داشت می‌گفت:

یک خانمی قبلاً مشاور فلان رئیس‌جمهور بوده و

زمانی که اینجا بوده، حجاب کامل داشته،

اما حالا که رفته خارج اون طوری شده…

گفتم: شما الان بدتر از اون هستید،

حالا اون واسه پست و مقام و پول و دلاره این طوری شده اما

تو داری به خاطر حسادت کُل دین خودت رو میدی!

حاضری من بمیرم و تو بشی من.

الان ما خیلی از اون‌ها بدتر داریم این‌جا،

حاضره من بمیرم این جلسه نباشه،

2۳ سال پیغمبر، هرکاری کرد،

اون هم پیغمبر!

من که خاک‌ پای رسول‌الله هستم،

اما همه پامنبری هاش به خاطر حسادت و نداشتن مردانگی، رفتند،

دخترش رو بین در و دیوار کشتند،

نوه ا‌ش رو کشتند،

بچه‌هاش رو کشتند.

پریشب داشت نشون می‌داد که

یک نفر با اسرائیلی‌ها چه رابطه ها داشته،

گفتم: خُب این داره برای پست و مقام و پول می‌کنه،

اما شما اکثراً مُفتی دارید دینتون رو می دید!

روی حسادت دارید این کار رو می‌کنید،

اون داره واسه پست و مقام و پول می‌کنه، تو مفتی این کار رو می کنی.

من نمونه اش رو بگم:

یک صلوات مردانه بفرستید،

اللهم صل علی محمد و آل محمد،

اینها خیلی مهمه در ذهنتون داشته باشید،

جنگ که سال ۵۹ شروع شد،

من به دوستان گفتم:

برادرها بیاید هفت تا شب چهارشنبه نماز امام زمان بخونیم،

برای سلامتی مسئولین مملکت و پیروزی اسلام،

اینها هم قبول کردن،

ما اون موقع اون خونه بودیم،

و این هفت جلسه، شد ۶ سال،

یعنی ما ۵۹ که شروع کردیم،

قشنگ یادمه، هفدهم خرداد سال ۶۵ آخرین شب جمعه ما بود،

چون می‌خواستیم اون خونه رو خراب کنیم،

بهم بزنیم،

و یک تغییراتی داشته باشیم،

تقریباً ۶ سال شد،

ما شب های چهارشنبه نماز امام زمان می‌خوندیم،

برای رضای خدا، برای سلامتی مسئولین و پیروزی اسلام و…

مقصودم به این نکته است،

خوب گوش کنید،

من داشتم همین خیابون رو می رفتم بالا،

اون موقع ۳ الی ۴ سال بود که جنگ شروع شده بود،

یک بنده خدایی که مجتهد بود،

این جا محضر داشت،

توی خیابون سرسبیل محضر داشت،

مجتهد هم بود،

پیرمردی نورانی هم بود،

من رو دید و گفت:

اکبر آقا بیا یک شب چند نفری دور هم جمع بشیم،

چهارده هزار یا علی بگیم،

صدام رو نابود کنیم،

من گفتم:

امشب بیا خونه ما سی هزار یا علی می‌گیم،

گفتش چه جوری؟

گفتم: امشب شب چهارشنبه است،

ما نماز امام زمان می‌خونیم،

نماز که تموم بشه من تسبیح دستم می‌گیرم،

۱۱۰ بار میگم یا علی ادرکنی،

همه با هم می‌گیم،

جمعیت هم زیاده،

لااقل دست کم ۴۰۰ نفر هستند،

۴۰۰ تا ۱۱۰ تا حساب کن چقدر میشه،

گفت اومدم،

امشب میام،

پیرمردی بود متدین، مجتهد.

ما شب مشغول شدیم،

وقتی که نماز تموم شد،

کارها که تموم شد،

چایی می‌دادن،

من همون روی زمین می‌نشستم، احکام می‌گفتم،

من تا اومدم بگم:

بسم الله الرحمن الرحیم،

یهو دیدم این آقا،

شما نگو که ایشون پشت در بوده، نشسته،

اومد داخل و گفت:

اکبر آقا اجازه بده من یک حدیث بگم و برم،

گفتم بفرمایید،

این رو خیلی توجه کنید،

آمد نشست جای من و گفت:

برادرها من به شما یک مژده بدم،

این کاری که شما امشب کردید،

اگر تهران رو کیسه ‌های طلا بچینند تا کره ی ماه،

ثواب امشب شما زیادتر بود،

تکرار می‌کنم،

این کاری که شما امشب کردید،

حالا یک نماز امام زمان خوندیم،

(به غیر از احکام و اخلاقیاتی که گفته میشه)

ایشون گفت:

تهران رو کیسه های طلا بچینید و به کره ی ماه برسه،

ثواب شما زیادتر بود،

خُب اون موقع لااقل 200 تا2۵۰ تا مرد و بچه و جوان داشتند گوش می‌کردند،

الان از اون‌ها ۷ الی ۸ نفر مونده،

چرا؟

مردانگی نداشتند،

وجدان نداشتند،

الان حاضره من بمیرم،

این خوش‌حال بشه،

من همه ی سعی ام این است که

یک شب این جلسم خاموش نباشه،

اون ناراحته مثلاً

چرا من که اون هفته عمل چشم کردم حالا این هفته دارم صحبت می‌کنم،

چرا دارم این رو می‌گم؟

واسه اینکه خودتون رو نجات بدید بابا،

فُضیل یک دزد بود، (اما مردانگی داشت و نجات پیدا کرد)

حالا شما نجات بده خودت رو،

تا برای خدا کار نکنی، به جایی نمی‌رسی،

تا مردانگی نداشته باشی، برای خدا نمی تونی کار کنی.